تـوبه کرده بودم که هر فیلمی رو که از وطن میاد ببینم چون اینقدر سرم کلاه رفته که تصمیم گرفته بودم که فقط به دیدن کار فیلمسازائی برم که یا خودم کارشونو بشناسم و یا به تائید معدود افراد فیلمشناس و قابل اعتمادی که میشناسم رسیده باشن, اما بازم امسال به خودم گفتم که: اگه بخوای به عهدت وفادار بمونی سالی یه فیلمم نخواهی دید!

شال و کلاه کردم و برای دیدن"حافظ " تو فستیوال رتردام به راه افتادم. و چه دیدم؟!! چه حافظی!! جه فیلمی!!!...

با وجود احترامی که برای شخص جلیلی قائلم اما باید ازش تشکر کنم که سه خدمت بزرگ به من کرد, اول اینکه: همیشه به عهدی که با خودم میبندم وفادار بمونم, دوم اینکه دیگه حتا لای کتاب حافظ رو باز نکنم! و آخرشم اینکه دیگه هرگز به دیدن فیلمای " روشنفکرانه"ی ایرانی نرم!

در مورد آخر, مشابه همین خدمت رو برخی از کارگردانان صاحبنام در مورد تئاتر به من فرمودن, که همیشه
مدیونشون خواهم بود.