حمید یکی از عزیزترین و قدیمیترین دوستامه و موقع تحصیل در هنرستان هنرهای زیبای تهران

به واسطه ی ایرج طهماسب با هم آشنا شدیم و این مثلث دوستی تا امروز ادامه داره، هر سه نقاشی میکردیم و اهل تئاتر و شیفته ی بازیگری بودیم، من با گروههای مختلف و غالبن دانشجوئی کار تئاتر میکردم، حمید و ایرج بیشتر با کانون کار میکردن وبرای همین با وجود دوستیمون کمتر امکان همکاری با هم داشتیم. حمید یه بازیگر بالفطره بودو طنز ناب و کاملن مختص به خودشو داشت، شبیه هیچکس نبود و اگر کسی هم سعی میکرد مثل اون باشه قافیه رو میباخت چون تنها راه " مثل حمید جبلی " بازی کردن این بود که" حمید جبلی" باشی! تمام سالهایی که از ایران دور بودم با اشتیاق کار حمید و ایرج رو دنبال میکردم و دورادور شاهد موفقیتشون بودم و هستم، موفقیتی که بی تردید سزاوارش هستن.

اخیرن با ماهها تاخیر شروع به تماشای سریال" مرد هزار چهره" کردم. کار خوب و سرگرم کننده ایه و نکات نوئی داره که میشه با علاقه به تماشا نشست. شخصیت نمایشی ی مهران مدیری موتور اصلی در این سریاله و شباهت زیادی به شخصیتهای مشابه مخلوق حمید جبلی داره و نحوه ی بازی مدیری در این نقش هم کاملن یادآور شیوه ی بازیگری حمیده که مدیری با استفاده از این شیوه سریال رو تا چند قسمت با موفقیت به جلو میبره،  از میونه ی سریال استمرارفکر و اعمال شخصیت اصلی از دست میره و آقای مدیری تلاش میکنه با تکرار مکرر کلمات و حرکات خاص همراهی بیننده رو حفظ کنه اما این تلاش نتیجه ای غیر از دو بعدی شدن شخصیت نداره، تا جائی که شخصیت ، تا جائی که شخصیت با سرعت تازگی و جذابیتشو از دست میده و به کاریکاتوری کمرنگ تبدیل میشه که فاقد اقتدار لازم برای هدایت داستانه، و از اون به بعد شیرینی های سناریوس که سریال رو از یکنواختی و سقوط نجات میده. شاید بهتر بود که آقای مدیری- با تمام علاقه ای که به بازیگری دارن- وقت گرانبهاشونو به کارگردانی سریال اختصاص میدادن و  ایفای این نقش رو به عهده ی حمید میذاشتن.

بازیگری کار بسیار دشواریه و دشوارتر از اون اینکه بازیگر بتونه خودش باشه و دست به کاری بزنه که در توانش باشه- یا قدمی فراتر از توانش-و نه کاری که آرزومند انجام دادنشه.