گذشته خیلی هم چراغ راه آینده نیست!
انگار
سن که بالا میره آدم بیشتر و بیشتر هوای گذشته رو میکنه!
اما
من هر سه زمان حال، آینده و گذشته رو به یه اندازه اما به دلائل مختلف دوست دارم.
زمان حال بهترین زمانه، به یک دلیل خیلی ساده: ثابت میکنه که
آدم هنوز زنده س!
زمان
گذشته رو دوست
دارم چون تنها جائیه که میشه از " زمان حال" بهش پناه برد!
زمان آینده هم برای اینه که وقتی از " حال" و "
گذشته" خسته و ناامید شدم ، دلمو بهش خوش کنم!
من اعتقاد ندارم که حتمن" گذشته چراغ راه آینده"س! طبیعت انسان اینه که هر وقت دوست داشته باشه کاری رو انجام بده براش یه دلیل خود گول زنک میتراشه که بتونه اون کارو بکنه! هزار بار هم که" تجربیات گذشته و گذشته گان" نشون بده که اون کار خطاس، بازم انجامش میدیم! پس از این بخش آموزنده میگذریم! میمونه رجوع به گذشته برای تجربه ی لذتی که " فلاش بکیدن" به آدم میده. از این منظر بعد از این گاهی شما رو به سفر گروهی به بعضی از خاطرات گذشته م که میتونن باعث انبساط خاطر و عبرت شما باشن دعوت میکنم!
فعلن این مقدمه رو داشته باشین تا بازم با مطلب جدید خدمت برسم.