متوجه شدم که با گذشت زمان ناخواسته بعضی از دوستان قدیمم رو به فراموشی سپردم! به وحشت افتادم که مبادا با عبور زمان و دوری جغرافیائی، بالا رفتن سن و گرفتاریهای زندگی، دوستام و خاطراتشونو که از ارزشمندترین گنجینه های زندگیم هستن رو از دست بدم، این انگیزه ی بزرگی بود که باعث شد از مدتی پیش به تهیه ی لیستی از اسامی دوستنام مشغول بشم، همینطور که هر روز به حجم لیست اضافه میشد فکر کردم که جلوی هر اسمی توضیحی هم اضافه کنم، و چه توضیحی میتونست بهتر از این باشه که بنویسم که از اون دوست چه چیز یاد گرفتم؟ اینطوری میتونستم بفهمم که در طی عمرم چه چیزا و از چی کسانی یاد گرفتم. هر از چند گاه در اینجا بعضی از دوستام رو با ذکر اونچه از او یاد گرفتم، اینجا اسم میبرم.

من سعادت داشتن دوستان زیادی رو داشتم، از هر جنس و هر دیاری، سیاه و سفید، بلند و کوتاه، فقیر و غنی و... و وجه مشترک همه ی اونا اینه که من ازشون درسای بزرگی گرفتم.

امیر پورمند- از اون یاد گرفتم که نباید دل کسی رو شکست

جعفر بانیان- مردمداری رو

فرزین سرفراز- خودخواهی رو

رجب محمدین- پیگیری رو

رضا رادمنش- غر زدن رو

رضا بابک- مهربونی رو

سعید پورصمیمی- خوب بودن رو

مهدی میگانی- این در و اون در زدن رو

بهروز شفیعی- ظرافت طبع رو

محمد علی جعفری- شخصیت رو

محمود نوروزی-با نمکی رو    

محتشم مهدوی- عاشق زندگی بودن رو  

ایرج طهماسب- سکوت رو

امیر قربانی- هیاهو رو

مرضیه برومند- پیچوندن رو

علی شاندیز- ماجراجوئی رو

توکا نیستانی- باحالی رو 

محمد علی بنی اسدی- بودن رو

محمد رضا علیقلی- کله شقی رو

شاهرخ فروتنیان- تقسیم کردن رو

حمید جبلی- بازیگوشی رو

کیهان رهگذار- حوصله رو

محمد علی سجادی- تسلیم نشدن رو


......................................................................... و این لیست سردرازداره و ادامه!