اندازه واقعی
هر کسی تصویری از خودش داره که با تصویر دیگران از اون فرق میکنه.
هر کدوم از ما اندازه ای برای خودمون قائلیم که معلوم نیست که حتمن اندازه ی واقعیمون باشه.
میتونی واستی کنار یه دیوار با آجرای سه سانتی و قد خودتو باهاش اندازه بگیری.
میتونی با یه آدم نفهم ( دقت کن که همه ی اینا نسبی هستن آ!) بحث کنی و به این وسیله از کمالات خودت حظ کنی! یا پای صحبت یه آدم پر مایه بشینی و از کم شعوری خودت خجالت بکشی!
نگاهی به سر و وضع ظاهری یه آدم درمونده بندازی و احساس کنی که از خوشپوشترین آدمای روی زمینی، که بعدش وقتی سر و لباس ستاره های هالیوودو ویبینی حالت از قیافه ی خودت به هم بخوره!
میتونی از کله ی صبح تا وقتی بیهوش توی رختخوابت ولو میشی خودتو " مقایسه" کنی! اینقد که دیگه طوری زیر قیاسهات دفن بشی که خودتو گم کنی!
آیا بلندی یا کوتاه؟
خنگی یا باهوش؟
فقیری یا پولدار؟
خوشگلی یا قزمیت؟
خسیسی یا دست و دلباز؟
ظالمی یا مظلوم؟
قالتاقی یا پپه؟
مرددی یا مصمم؟
این لیستو میشه تا وسط شاخای آفریقا کش داد..
اما آخر الامر چطور میفهمی که اندازه ی واقعی
تو چیه؟ با کدوم متر میتونی خودتو اندازه بگیری؟